تبلیغات
اسطرلاب
اسطرلاب

بسم الله نور السماوات و الارض

فضاپیمای وویجر یک، که دورافتاده ترین فضاپیما از زمین است، در سفر خود به سوی کرانه های فراتر از منظومه شمسی یک گام مهم دیگر برداشته است.
این فضاپیمای 33ساله، که اکنون 17 میلیارد و 400 میلیون کیلومتر از زمین فاصله دارد، تغییری مشخص در جریان ذرات در اطراف خود را ردیابی کرده است.

خروج از منظومه شمسی

این ذرات، که از خورشید متصاعد می شوند، تا این نقطه درحال دور شدن از مرکز منظومه بودند، اما اکنون عمود بر این مسیر حرکت می کنند.
این بدان معنی است که وویجر یک ،به مرحله پرش به فضای موسوم به "میان-ستاره ای" نزدیک شده است؛
و تا حدود پنج سال دیگر، برای اولین بار از منظومه شمسی خارج میشود و بشر را یک گام دیگر به کشف عالم فضا نزدیک میگرداند.

( به ادامه مطلب مراجعه نمایید )


هدف اولیه از پرتاب این کاوشگر مطالعه سیارات مشتری، کیوان، اورانوس و نپتون بود که در سال 1989 کامل شد.
و سپس راهی اعماق فضا شد و در جهت کلی مرکز کهکشان راه شیری به حرکت در آمد.
منبع انرژی این فضاپیماها بسته های رادیو اکتیو است و ابزارهای آنها به خوبی کار می کند و داده ها را به زمین مخابره می کند.
البته فاصله زیاد با زمین باعث می شود که پیام رادیویی آن 16 ساعت در راه باشد.
مشاهدات تازه وویجر 1 توسط ابزار "ذرات باردار کم انرژی" که شتاب بادهای خورشیدی را می سنجد انجام شده است.
این جریان از ذرات باردار حبابی را در اطراف منظومه شمسی تشکیل می دهد که به هلیوسفیر موسوم است.
این بادها با سرعت "مافوق صوت" حرکت می کنند تا اینکه از یک مرحله به نام "شوک پایانی" می گذرند.
پس از آن سرعت آنها به شدت کم می شود. اندازه گیری وویجر نشان می دهد که شتاب این بادها در این نقطه اکنون به صفر رسیده است.




طبقه بندی: اخبار نجومی،
نوشته شده در تاریخ بیست و پنجم آذر 89 توسط فاطر